maandag 23 september 2019

The Falls

Een algemene topattractie in Canada zijn de Niagara watervallen. Deze liggen op de grens van Canada en Amerika op een afstand van ruim een uurtje autorijden vanaf mijn hotel. Het lijkt me de moeite waard om daar weer eens te gaan kijken. Zou het nog hetzelfde zijn als 40 jaar geleden? Of althans wat ik me ervan herinner.

Navigatie is vrij eenvoudig. Als je een paar wegnummers en straatnamen (zoals Queen Elizabeth Highway - QEH) kent is het eenvoudig om de weg te vinden. En aangezien Canadezen de auto graag in de nabijheid van de bestemming parkeren is het niet erg moeilijk om een parkeerplek te vinden. Zelfs in de buurt van de topattractie van Canada kun de in de buurt parkeren. Overigens moet je er dan wel $ 20,- voor betalen. En je kunt er dan de hele dag staan, dus redelijk betaalbaar in verhouding tot Amsterdam, het strand, de Efteling en andere topattracties in Nederland. Hoewel de Dorpsstraat in Elst daar nog niet bij hoort.

De watervallen blijven imponerend. Een geweldige hoeveelheid water komt circa 60 meter naar beneden. Het is dus niet de hoogte maar de hoeveelheid water die imponeert. Iedere seconde kun je er 1.000.000 badkuipen mee vullen, erg veel toch! Zoals een goede uitbater betaamt zijn er diverse atracties waarmee verder vermaak mogelijk is. De eerste die ik kies is de ' journey behind the falls'.  Een attractie waarbij je in een tunnel achter de watervallen komt. Overweldigend geraas van de hoeveelheid water en ook nog een platform waar je van dichtbij de watervallen kan bekijken. Daarna nog een boottochtje vlak voor de watervallen langs. Ook een mooi tripje en een poncho zorgt ervoor dat je toch nog een beetje droog blijft. Opnieuw zijn de watervallen indrukwekkend en dit deel is volgens mij niet of nauwelijks veranderd en nog steeds leuk. In het naastgelegen dorp zijn wel behoorlijk wat hotels, casino's en andere gebouwen toegevoegd. Maar daar heb ik niets te zoeken!

Mijn volgende doel voor vandaag is het Wellingport kanaal. Een kanaal waardoor twee meren worden verbonden en er een groot hoogteverschil wordt overbrugd.  Door middel van 7 sluizen wordt het voor zeeschepen mogelijk gemaakt om tot de prairies te komen. Het is en blijft indrukweekend om een zeeschip min of meer door land heen te zien varen. Een uitzichtpunt bij sluis-3 geeft een prachtig zicht hoe een zeeschip de sluis invaart en omhoog komt. Om vervolgens verder te varen naar de volgende sluis.

Na deze twee prachtige bezoeken is het tijd om naar mijn hotel te rijden. Het is spitstijd en mijn ' zelfrijdende auto'  is prachtig. Je stelt het systeem in op 100 km en alles automatisch. Vervolgens gaat het filerijden vanzelf. De auto zorgt ervoor dat je in dezelfde baan blijft rijden en niet op je voorganger botst en je nooit harder dan 100 km rijdt. Omdat het file is en het systeem vanaf 0 km werkt sta je soms zelfs stil om daarna weer automatisch verder te gaan. Uiteraard nooit harder dan de voorganger en moet de snelheid snel terug dan remt de auto ook vanzelf. Het kost even wat moeite om vertrouwen in het systeem te krijgen, maar dan heb je ook wat. Op mijn volgende auto wil ik dit ook hebben, heerlijk ontspannen in de auto rijden. Je kunt alle aandacht geven aan bellen, whatsappen, email, etc.

zondag 22 september 2019

Een 2e familie bezoek

In alle rust word ik wakker. Vandaag is het zondag en ga ik andere, schoonfamilie bezoeken. Een tante van Betty is in de jaren '60 naar Canada vertrokken en heeft daar haar weg gevonden. Zij en haar kinderen zijn inmiddels uitgezworven en een nicht woont nu in Cambridge (Ontario). Een bezoek aan dit gezin is vandaag de hoofdmaaltijd. Maar eerst maar een ontbijtje bij het naast het motel gelegen restaurant. Prima eitje en de koffie is ook vrij belangrijk voor mij.

Na het ontbijt maar eerst eens de buurt wat verkennen en wat geocaching doen. Op een begraafplaats vind ik een mooi verstopte maar natte cache. Een geschreven log is daarmee niet mogelijk, dus ik neem maar een fototje die ik opneem in de log. Overigens een bijzondere begraafplaats, maar wel met hele brede wandelpaden. Gedurende mijn bezoek leer ik waarom ...., uiteraard willen Canadezen de auto tot bijna het gaf rijden. Je zou eens  moeten lopen ...? Een tweede cache vind ik in een minibliotheek. Zoeken, zoeken in de boeken, maar de cache blijkt elders in het huisje verstopt. Erg leuk.

Terug in het hotel ga ik de dienst in de Koepelkerk (kerkdienst gemist) beluisteren. Daarmee wordt het zondagse gevoel toch nog een beetje versterkt. En ondertussen beluister ik de preek waar we binnenkort een creatieve sessie mee gaan doen. Betty en ik hebben iets leuks voor de verwerking bedacht en gaan daar samen met wat mensen uit de wijk mee aan de slag. Word je daar al een beetje nieuwsgierig over? Ik zal verklappen dat je er mee kunt spelen.

In de middag vertrek ik naar Cambridge, het is een ritje van circa 45 minuten. En autorijden is best leuk, zeker met een auto die bijna automatisch rijdt. Ik leer het systeem steeds beter kennen en het is wel aangenaam.Je kunt extra van de omgeving genieten omdat de auto wel binnen de lijntjes blijft rijden en ook niet op de voorganger botst. Het bezoek aan de familie is erg leuk. Het is familie die ik nauwelijks ken maar we hebben wel een goed gesprek. Een familie band die bindt en een mooie gedachtenwisseling over de leefomstandigheden in Nederland versus Canada. Wat zijn verschillen en wat zijn overeenkomsten. Voor mij is het helder dat ik erg gelukkig ben om in Nederland te wonen en te leven. Waarschijnlijk ben ik daarmee ook een echte Nederlander. Hoewel ik wel van de uitwisseling kan genieten en me laat inspireren door de omstandigheden in Canada. Iets voor het donker wordt vertrek ik weer. Onderweg nog even wat drinken inslaan voor de avond en dan terug naar mijn motelkamer. Ruim op tijd voordat de dag om is ben ik terug.

zaterdag 21 september 2019

Familiebezoek

In 1981 was ik in Canada en op bezoek bij oom Klaas en tante Jo. Beiden zijn inmiddels al enige tijd geleden overleden. Zij hadden drie kinderen: Sikko, John en Linda. Dus ik heb twee volle neven en een nicht in Ontoria wonen. Voor het laatst heb ik ze dus 38 jaar geleden gezien. En vandaag ga ik terug naar hun woonplaats en enkele plekken waar ik lange tijd geleden ben geweest. Eens kijken of herinneringen nog aansluiten bij de huidige werkelijkheid?

Mijn eerste doel is het ophalen van een auto. Ik heb ervoor gekozen om deze op het vliegveld op te halen zodat ik deze bij vertrek uit Canada ook eenvoudig kan inleveren. Hiermee heb ik voor de rest van de tijd eigen vervoer. En dat vervoer is best handig in een land waar buiten de grote stad weinig OV beschikbaar is. Ik heb een moderne Toyota gereserveerd en deze krijg ik ook! Het wordt een unieke en onvergetelijke rijervaring. In de auto is een systeem geinstalleerd van adaptive cruisecontrol en lane keeping assistance. Oftewel als je dit systeem op de snelweg aanzet op bijvoorbeeld 100 km zorgt de auto ervoor dat je deze snelheid rijdt, tenzij je voorligger langzamer rijdt. Dan gaat de auto deze auto volgen tot de maximale snelheid. Het systeem van de lane keeping assistance zorgt ervoor dat je binnen de lijntjes blijft rijden en dus een vorm van automatisch sturen! Heerlijk ontspannen rijden, je hoeft eigenlijk alleen nog maar in bijzondere omstandigheden in te grijpen. Het is een prachtig systeem, vast dat dit ook op mijn volgende auto komt. Dan hoef ik nog minder te doen! En volgens mij wordt het dan ook mogelijk om veilig te whatsappen, facebooken, twitteren, linkedin, etc. Alleen de wet moet daarvoor nog worden aangepast.

Ruim op tijd en heel veilig kom ik in de omgeving van Woodstock. De plek waar ik in 1976 en 1981 ben geweest. Mijn herinneringen blijken vrij beperkt, er zijn best veel zaken veranderd. De centrale winkelstraat is slecht onderhouden en veel winkels zijn verplaatst naar het industiegebied bij de snelweg. Er is onderhoudsachterstand in het centrum van Woodstock. Enkele bekende gebouwen zoals het gemeentehuis, kerk, etc. herken ik nog wel. De ruimte uitstraling van de wegen is er nog steeds en alleen de auto's zijn wat kleiner geworden. Ook rijd ik langs de huizen waar mijn oom en tante hebben gewoond. Ze staan er nog steeds! Weinig aan veranderd.

Ruim op tijd arriveer ik bij mijn nicht Linda en haar echtgenoot Jan Klinkenberg. Ook  mijn neef John en zijn echtgenoot Jan sluit aan. We hebben een heerlijke middag en we halen volop herinneringen op. Ik heb de dia's van mij en mijn vader op de tablet (cloud) meegenomen en het is fijn om samen plaatjes uit de oude doos te bekijken. Diverse herinneringen komen opnieuw aan het licht en sommigen blijken echt weggezakt te zijn. De dia's geven over enkele feitelijke omstandigheden zekerheden waarmee enkele discusssie over ontmoetingen worden geslecht. Vooral mijn neef John is weinig veranderd, de anderen zijn toch iets meer ouder geworden. Ik ook! Nadat we enkele fotoshoots en selfies hebben genomen ga ik verder. Er is opnieuw een waardevolle ontmoeting geweest en deze kan worden bijschreven in de herinneringen.

In Brantford wacht in de Comfort Inn een bed op mij. Eerst nog even een lekker bad, een biertje en dan maar weer eens pitten. Morgen ga ik op bezoek bij famlie van Betty.

vrijdag 20 september 2019

Op bezoek bij Schlegel Villages

Vandaag is de post-congres tour. Oftewel een excursie naar een interresante locatie waar wat te leren valt. Voor vandaag staat een bezoek bij Schlegel Villages in Waterloo op het programma. Vanaf Toronto is het een busreis van ruim 1,5 uur om daar te komen. En dus onderweg ruime gelegenheid om te netwerken (met mensen uit Kentucky en Taiwan) en een beetje van Ontoario te zien. Dit deel van Ontario is niet erg interresant. Veel snelweg en veel bebouwing, oftewel veel milieuvervuiling en stikstof. Ondertussen ook weinig landbouw (meer) zichtbaar. Volgens mij was dat vroeger wel anders.

Schlegel Villages staat bekend als een zeer innovatieve onderneming in de ouderenzorg. Het concept dat we in Waterloo bezoeken omvat de volledige dienstverlening in de ouderenzorg zoals verpleeghuis, verzorgingshuis en zelfstandig wonen. En dat is voor Ontario best bijzonder! En daarnaast is een koppeling gemaakt met een research instituut (RIA) en onderwijs. Vooral deze laatste twee verbindingen zijn vrij uniek. We krijgen een uitleg over de achtergronden van deze koppeling en de partners die er bij betrokken zijn. Vooral de koppeling met het onderwijs inspireert mij. De verbinding is wederzijds, oftewel de studenten naar de faciliteiten en de ouderen in het onderwijs. Het lijkt me zeer kansrijk en waardevol. Het is veel meer dan Learning on the job, er worden ook daadwerkelijk sociale verbindingen gemaakt. Studenten die een ouderen-maatje hebben en ook anderom. Dus wederkering.


Ook de verbinding met de research is inspirerent. Onderzoek heeft aangetoond dat research die praktische betekenis heeft toch nog vaak 17 jaar nodig heeft om in de praktijk te worden toegepast. Bij Schlegel Villages is dat veel minder en zijn de resultaten veel beter. Althans dat wordt ons voorgehouden. Tijdens de rondgang in het researchlab zie ik wel veel mensen maar wat precies de resultaten van de research zijn is me nog niet duidelijk geworden. Hoewel ik wel de waarde van de directe verbinding zie. Overigens heb ik de indruk dat het vooral medische research en minder social research is.

Ook krijgen we een rondleiding door de LongTermCare (verpleeghuis). Ze zijn erg trots op het resultaat en gezien de lokale contect is dit misschien wel te begrijpen. Vanuit Nederlands perspectie zijn de tweebedskamer, gedeelde badkamers en grote huiskamers voor groepen van 16 deelnemers niet echt innovatief. In de inrichting en uitwerking wordt het 'gewone'  leven opgezocht en past de vorm van schlegelvillage in de locale context. Maar ....., ik blijf toch wel erg trots op de ouderenzorg in Nederland. Volgens mij zouden we met onze kennis een goed exportproduct in handen hebben. Hoewel de mogelijkheden in andere zorgsystemen  wel eens lastig kunnen zijn.

De terugweg naar Toronto is vrij lang. De vrijdagmiddagspits is zwaar en er is nogal wat file te verwerken. Rond etenstijd worden we gedropt op de vertreklocatie, circa 100 minuten lopen van mijn appartement. Ik ga op ' jacht'  naar eten. Bij de ierse pub is een wachttijd van 30 tot 45 minuten en bij een ander restaurant staan ze tot buiten in de rij. Het lijkt me beter om een kant-en-klaar maaltijd bij de Metro te halen en dus thuis te nuttigen. Als je alleen eet hoef je voor de gezelligheid niet naar een restaurant. Nog even wat papierwerk en inpakken, morgen ga ik een auto ophalen en op reis naar (verre) familie.

donderdag 19 september 2019

LTC 2019, 2e congresdag

Vandaag is het de 2e congresdag van het wereldcongres Global Ageing. Opneuw een dag met enkele plenaire sessies, wat workshops, paneldiscussies en ontmoetingen met andere deelnemers. Uiteraard heb ik me tijdig op de verschillende keuzes voorbereid en is er een mooi programma voor mij. Het congres is georganiseerd op basis van 'hongerige deelnemers' die op de overnachtingslocatie geen mogelijkheid tot ontbijt hebben. Dat komt dus mooi uit! Om 7.30 uur staat het ontbijt in de congreszaal klaar en daar heb ik best zin in.

Om 8.30 uur starten de eerste sessies, best wel vroeg. Ik volg versschillende sessies met hele diverse sprekers. Er is een mooie sessie met een discussie over de grootste uitdagingen in de sector langdurige zorg. Er zijn een 4-tal keuzes : dementie, technologie, arbeidsmarkt en de activering van de ouderen. Voor de toelichting kunnen we digitaal stemmen en daarna volgt een toelichting.
Per thema iemand die van mening is dat zijn thema de belangrijkste uitdaging is. Vervolgens volgt er opnieuw een stemming en kunnen we zien of er verschuivingen zijn. De sprekers zijn goede 'debaters' uit Australie, Japan, Canada en Amerika. Best een leuke sessie en kies voor de uitdaging technologie. Ik verwacht dat daar de grootste uitdaging ligt. Niet iedereen deelt deze mening. Gelukkig kan ook deze sessie wel in harmonie worden afgesloten.

Tijdens de lunchpauze prima gegeten en weer wat leuke en deels oude bekenden gesproken. Opnieuw blijkt het project Hogeweyde in Nederland een zeer bekend voorbeeld. Het project is inmiddels meer dan 10 jaar oud en is nog steeds voor velen een bron van inspiratie! En ook de nieuwe voorbeelden zoals Hart van Vathorst worden als zeer innovatief gezien en verdienen naar de mening van velen wereldwijde navolging. Hoewel dit voor sommige landen met andere regels lastig is. Wij Nederlanders doen het eigenlijk best goed.

Rond 16.30 uur wordt ook deze congresdag weer afgesloten. Het is prima weer en ik ga nog eens een mooie wandeling in Toronto maken. Een wandeling langs de waterkant van het meer waaraan deze stad ligt. De imponererende skyline van Toronto is fraai. En er liggen ook nog wat geocaches die ik ondertussen met een bezoek vereer. Ook vind ik een travelbug die ik meeneem naar Nederland. Tijdens de wandeling bezoek ik een Mac, daarmee is mijn maag voor de rest van de dag voldoende gevuld. Het is tijd om naar mijn slaapgelegenheid te gaan en van wat rust te genieten. Uiteraard pas nadat ik deze weblog heb geschreven.

woensdag 18 september 2019

LongTermCare (LTC) 2019

De activiteiten van vandaag zijn de aanleiding en het hoofddoel van de reis naar Canada. Het is de eerste dag van het Global Ageing congres. Het is een tweedaags congres over ontwikkeling in de langdurige ouderenzorg (LongTermCare) en deze wordt iedere twee jaar ergens op de werefd georganiseerd. Meestal is het congres verbonden met een lokaal congres dat mede door de deelname van de Global Ageing society wereldwijde bezoekers trekt. Kennis en ervaringen delen staan centraal en de meeste deelnemers vinden het leuk om te netwerken en andere mensen te ontmoeten. Ik ook! En om dat wat eenvoudig te maken krijgen de deelnemers een grote badge. En omdat ik een internatiale bezoeker ben komt er onder mijn badge een gele ' bekroning'. Daarmee is van grote afstand te zien dat ik uit het buitenland kom. Helaas is niet te zien uit welk land. Dus de aanleiding tot een gezellig praatje is eenvoudig. En veel mensen vinden het leuk om ervaringen uit Nederland te horen. Het vraagt van mij de vaardigheid om ook kennis terug te vragen!

Het congres start met een gezamenlijk ontbijt, tussen 7.30 en 8.30 uur worden we dus verwacht. Het gros van de deelnemers overnacht in het naast de congreslocatie gelegen hotel of elders in de nabijheid. Vanaf mijn Airbnb is het minder dan een kwartiertje lopen. Omdat de Europese tijdzone nog een beetje in mijn mindset aanwezig is, is dit aanvangstijdstip geen probleem. Direct na het ontbijt start het congres. De eerste bijdrage is van de minister van LTC van Ontario. Zij is verantwoordelijk voor een groot aantal verpleeghuizen en gezien haar portefeuille wil ze echt iets veranderen. Logisch als de wachtlijsten meer dan een half jaar of plaatstelijk zelfs 4 jaar zijn! Misschien doen we het in Nederland nog best heel redelijk? Het probleem blijkt dus ook bij de budgetverstrekker helder en er is geld onderweg. Maar zou er ook voldoende personeel zijn?  Dit blijkt een serieus probleem, net als elders in de wereld.

Na de bijdrage van de minister volgen er vele anderen. Soms in plenaire sessies en vele ook in kleinere workshop met meer ruimte voor interactie. Er zijn meer dan 800 deelnemers op het congres. Uiteraard veel deelnemers uit Canada, maar ook spreek ik mensen uit Amerika, Australie, Engeland, Frankrijk, Duitsland, etc. Het aantal deelnemers uit het buitenland is echter minder dan gebruikelijk. Mogelijk is er iets te weinig reclame gemaakt? De interactie waarbij je probeert van elkaar te leren blijft echter best leuk. De uitdagingen zijn wereldwijd herkenbaar. De oplossingen blijven vaak lastig en het blijft zoeken naar de juiste keuzes.

In de middag is er ook tijd voor mijn workshop. Ik geef een bijdrage over wat er speelt in Nederland en welke oplossingen er gekozen worden. Als voorbeeldproject heb ik 'Hart van Vathorst' (Heart of the community) meegenomen. Een voorbeeeldproject waarin op basis van echte inclusie wordt samengewerkt tussen verschillende partijen. Kern van de samenwerking is een gezamenlijke visie/missie. Dus niet 'kom met ons en doe als wij', maar daadwerkelijk een gemeenschappelijk gedragen doel. Internationaal gezien een voorbeeld dat mogelijk voorop loopt? Een voorbeeld dat inspiratie geeft maar gezien lokale wetgeving niet eenvoudig is te dupliceren. Ik leer opnieuw de waarde van dit concept en het verschil dat daarmee wordt gemaakt, te onderkennen. Volgens mij is er ook in Nederland nog veel zendingswerk mee te verrichten.

In de avond is het tijd voor een galadiner. Op dit soort conferenties is dit  een gebruikelijk concept. Een gezamenlijke maaltijd met honderden mensen. Deze mensen zitten aan ronde tafels met ruimte voor circa 10 personen. Vaak gevarieerde groepen uit verschillende landen en met verschillende achtergronden. Erg leuk om kennis en ervaring te delen. En om gewoontes en gebruiken uit verschillende landen beter te leren kennen. En bij een galadiner in Canada horen ook awards. Een trend die uit Amerika is overgekomen om mensen en/of organisatie in het zonnetje te zetten. Vanavond zijn er vele (tientallen) awards uitgereikt. Velen hebben gewonnen en ze vinden dat erg leuk en mogelijk ook belangrijk. Ik vraag mij af waarom al deze mensen het leuk vinden om het podium op te klimmen. Willen al deze mensen/instelling zichzelf centraal stellen? Of staat de client centraal? Een vraag om morgen nog eens te bespreken met mensen die ik spreek.

Al vroeg in de avond rond half negen is het diner klaar. Er volgt een galafeest. Een feest wat ik maar even laat liggen. Ik ga me wat ontspannen en een weblog schrijven. Morgen is er een nieuwe dag en graag wil ik me daar met volle energie op storten. Eens kijken wat de 2e congresdag me kan leren.


dinsdag 17 september 2019

Toronto, very big city

Na een lange nachtrust is er vandaag voldoende tijd om Toronto te verkennen. Vandaag heb ik een dag om te acclimatiseren en dus is er voldoende ruimte om in alle rust de drukke wereldstad Toronto te verkennen. Een stad met bijna 3 miljoen inwoners en als je het omliggende gebied meeneemt kom je op 6 miljoen inwoners. Daarmee is het na Mexico-city, New York en Los Angeles de 4e grootste stad op het Amerikaanse continent. Een stad met vele nationaliteiten (ong. 170 stuks) en meer dan 50% van de inwoners zijn in een ander land geboren.

Om 10.00 uur start de rondleiding ' downtown'. Ik heb bij het bedrijf 'tour-guys'  een rondleiding geboekt en een wandeltocht van ruim 1,5 uur met een prima toelichting leert mij veel meer over de stad en haar historie. Er blijkt een rijk verleden en een immense groei van de stad. Een groei die nog steeds doorgaat. Jaarlijks komen er 70.000 inwoners bij! Oftewel 3x de bevolking van Elst. Aan de bouwactiviteiten kun je het ook zien, er is veel werk aan de winkel.

Er zijn heel veel wolkenkrabbers in deze stad. En er komen er nog heel veel bij. Voor alle emigranten die zijn vertrokken voor de rust en de ruimte:  mislukt! Het is er vol en druk. Het valt mij op dat op straatniveau er vrij weinig winkels en restaurants zijn. Het zijn veel kantoren en andere bedrijfjes. Tijdens de rondleiding kom ik er achter dat er veel onder de grond zit. In Toronto zijn veel gebouwen onderling verbonden en zijn de 'gezellige straatjes'  onder de grond. Het systeem wordt PATH genoemd en verbindt feitelijk de stad. Tijdens lunchtijd is het heel erg druk en overal zijn restaurantjes en eettentjes. Het is er best gezellig.

Tijdens mijn lunch spreek ik met een oudere dame. Zij loopt in PATH met een rollator en is van Noord-Ierse afkomst. Zij vertelt mij dat zij inmiddels gepensioneerd is en nog steeds graag in het centrum van Toronto woont. Veel van haar leeftijdsgenoten zijn vertrokken. Het centrum is te duur geworden en velen zijn verhuisd naar de buitenwijken. Toch wil zij zelf blijven, ondanks dat verdere voorzieningen voor ouderen er niet of nauwelijks zijn in het centrum van de stad. Zij geniet van de multiculturele samenleving die het centrum van Toronto haar biedt.

Na de lunch is het tijd voor het hoogste punt. Letterlijk het hoogste punt, oftewel een bezoek aan de CN-tower.  Van 1977 tot 2007 het hoogste vrijstaande gebouw in de wereld. Het is zeker een bezoek waard en ik ben benieuwd hoe het er nu uit ziet. In 1981 ben ik er ook geweest en toen was het bijna nieuw. Inmiddels blijkt er al wat betonrot en wordt deze hersteld. Op grote hoogte vinden werkzaamheden plaats! Opnieuw is het uitzicht prachtig. Er is ook heel veel te zien en het weer is prachtig. Zonnig en helder. Oftewel een waardevol bezoek.

Na dit hoogtepunt is het tijd om richting congreslocatie te gaan. Ik ga me vast registeren en wat voorbereidend materiaal ophalen. Ik begrijp dat er dit jaar circa 850 bezoekers worden verwacht. Ik krijg een prachtige badge met een lintje dat ik internationaal bezoeker ben. Zou me dit voorrechten gaan geven? Morgen is de officiele start en om 9.00 uur word ik er verwacht. De locatie is 10 minuten lopen van mijn Airbnb, dus lekker dichtbij.