Krimp oplossingen?

Vandaag staan diverse bezoeken op de agenda. Het eerste bezoek is bij Challange Detroit. Zie http://www.challengedetroit.org/ . Challange Detroit is een leiderschaps- en professioneel ontwikkelingsprogramma dat 30 leiders van morgen vraagt om mee te denken rondom wonen, werken, spelen, en geven in en rond Detroit voor één jaar. Kan het behouden en het aantrekken van 30 van de beste en slimste innovatieve denkers echt een verschil maken? Het idee is om met een brede inspanning van zeer verbonden, gemotiveerde, creatieve en innovatieve denkers een stap verder te komen. Het is een meerjarenprogramma en het draait nu voor het eerste. Resultaten zijn nog slechts beperkt zichtbaar, maar dat past ook bij het stadium van het programma. Wat opvalt is de passie waarmee de mensen aan het werk zijn. Dit moet vast resultaat opleveren. Ik leer het donut-model. Detroit is een stad zonder ziel, een stad waar de kern uit is. Veel programma’s zijn erop gericht deze kern weer tot leven te wekken. Dus downtown moet het gebeuren. Op de excursie op zondag hebben we daar iets van kunnen zien. Zou het werkelijk gaan lukken?

We bezoeken ‘the Village’ en bespreken met een lokale architect de ontwikkelingen waar hij mee aan het werk is. De rondtour geeft mij de indruk dat het nog wat kleinschalig is. Op de grote neergang van Detroit lijkt me de omvang van zijn projecten klein. Maar alle kleine beetjes helpen natuurlijk wel.

Na het gesprek met Challange Detroit en het bezoek aan The Village brengt Alex ons naar een leuk eettentje. Helaas ….., in deze tijd met nog steeds krimp blijkt het eettentje inmiddels gesloten. Vorige week nog een reservering gedaan en nu al gesloten. De buurman is nog open en we besluiten de lokale hamburger daar te doen. Het lijkt me een louche ‘tent’. De bediening heeft vrij korte rokjes, diepe decolleté en langzaam in de bediening. Maar we komen wel met een volle maag weg.

We gaan op weg naar Detroit Future City. Het is een vanuit de universiteit gestart initiatief om na te denken over de toekomst van de stad. Grofweg zijn deze te verdelen in 4 fasen. Stabilize (now), Improve (2020), Sustain (2030) en Transform (2050). Zie ook http://detroitworksproject.com/ De gedachten rondom krimp zijn vertaald in een oplossing met cyclus denken en flexibiliteit in de ruimtelijke ontwikkeling. Een gedachte waarbij na krimp toch weer groei komt. Het positief denken als krachtig hulpmiddel valt me op. Deze mensen geloven ergens in. Ze geloven in een revitalisering van de stad met als doel opnieuw te gaan groeien. Liefst met oude-Detroiters die weer terug komen. Er zijn diverse ideeen uitgewerkt en ze zijn er mee aan de slag. Ik zie kansen maar soms vraag ik me af hoe realistisch het is. Het antwoord op krimp is dus toch groei? Groei met andere instromers? Groei met en voor entrepreneurs!

Na Detroit 2050 keren we terug in de huidige werkelijkheid. Een wolkenkrabber van 36 verdiepingen die leegstaat. We krijgen de kans deze ruïne te beklimmen. De stroom is niet meer aangesloten, dus de trap is de enige mogelijkheid om boven te komen. Een klim van meer dan 100 meter. Fitness in de praktijk! Het blijkt een geweldige uitdaging en heel mooi. Boven is een fantastisch uitzicht en in het gebouw ben ik onder de indruk van leegstand en het verlaten gebouw. Bij het verlaten is veel achtergebleven! Inmiddels zijn er plannen gemaakt om er ruim 300 woningen in te maken. Ik ben benieuwd of dit gaat lukken? Er zijn er velen die dan een prima uitzicht hebben.

Tot slot hebben we nog wat gesprekken over wijkontwikkelingen en een bezoekje aan mexico-town. En het avondeten is een zalmpje uit de oceaan. En daarmee sluiten we de dag af.

Wat was nu het antwoord op krimp in Detroit? Toch gaan voor groei? Flexibele wijkontwikkeling? Hek erom? Focussen op nieuwe goede initiatieven? Starten bij kansen? Entrepeneurship? De werkelijkheid onder ogen durven te zien? Sloop? Wijkopbouw? Ik laat het nog eens op me inwerken. We gaan hierover vast nog verder in gesprek. En het resultaat zal ik nog eens opschrijven.

Inside Detroit

Het kingsize-bed sliep heerlijk. Ondanks een korte wake-up rond 5.00 uur prima geslapen. Om 7.30 richting het ontbijtbuffet gegaan. Er was van alles te eten, in ieder geval genoeg voor een stevig ontbijt. Koffie in de maat zeer-groot, dus een genot. Om 9.00 uur start de tour. We vertrekken in onze auto’s en maken kennis met een stad in verval. Vandaag leren we dat Detroit van 1910 is gegroeid en rond 1950 het maximale inwoneraantal van meer dan 2 miljoen inwoners heeft bereikt. Vanaf dat moment is de krimp begonnen. Eerst waren er de verhuizingen naar de omliggende voorsteden en later was er sprake van daadwerkelijk krimp doordat mensen helemaal wegtrokken.

We zien vandaag de gevolgen van die krimp. We zien ontzettend veel leegstand, half afgebroken straten, leegstand, stadsruines, leegstand, afgebrande huizen. Het is ongelofelijk welke verlaten gebieden we zien. Overal, overal staan zaken leeg. Er zijn hele straten afgebroken en het wordt ons duidelijk dat er geen plan achter zit. Een visie op de krimp lijkt er niet.

In straten die half of meer leeg staan wonen nog wel mensen. Meest donkere mensen. Voorzieningen zijn er niet of nauwelijks. Op de 700.000 inwoners zijn 86 supermarkten. En waar deze liggen komen we nog niet achter.

Bij de rondgang lopen we ook tegen het oude treinstation aan. Een station waar de laatste 40 jaar geen trein is gestopt. Een heel erg groot en verlaten gebouw. De krimpoptie is simpel, hek eromheen. En verder nauwelijks wat aan doen.

We bezoeken de grootste leegstaande fabriek op de wereld. Een immens groot complex, een voormalige autofabriek die sinds de ’50 jaren leegstaat. Om het complex te slopen is 12 miljoen dollar noodzakelijk. Niemand heeft het of wil het aan de sloop van het complex uitgeven. Want ….. de grond is in dit

gebied gewoon niets waard. Vastgoed is hier bijna overal nauwelijks iets waard. Veel panden kun je voor 1 dollar kopen, mits je het achterstallig onderhoud wilt uitvoeren. En dan wordt het vaak een duur pand. Een woning voor $ 80,000,- is ruim voldoende voor een vrijstaand huis. En een villa voor $ 300,000,= is het maximum, maar dan heb je ook wat. Een klein landgoedje en daar zijn er maar een paar van. We bezoeken 1 wijkje waar daadwerkelijk leven in zit.

Ik leer dat deze stad al heel lang problemen heeft. Stedebouwkundig is er ook helemaal geen plan. Hierdoor ontstaan de meest vreselijke straatbeelden. Je wordt bijna nog gelukkig met de welstandscommissie in Nederland.

’s Middags hebben we een gids die betrokken is bij cityfarming. Hij vertelt over plannen om wijken grotendeels te slopen en vervolgens een herinrichting met accent op voedselproductie. Hij vertelt over de wijze waarop hiermee banen worden gecreëerd en het verband naar local-food en de voedselketen. Er liggen plannen voor appelboompjes, visserij kwekerijen, groenteteelt, etc. Ook is nagedacht over de waterafvoer en aanvoer, etc. etc. Het is een boeiend verhaal, maar het zijn grotendeels nog plannen. Dit jaar moeten financieringen verder rondkomen. We zijn benieuwd wat het gaat worden.

Al met al is het antwoord op krimp best lastig. De antwoorden die we zien zijn gericht op hek-erom, sloop, … Maar morgen komt er nog meer. We gaan spreken met de plannenmaker voor future-Detroit. Ik kijk uit naar de gesprekken.

Naar Detroit, een stad met 'wat leegstand'

Het was vroeg vanochtend, om 4.00 uur kwam er muziek uit de wekkerradio. Een muziekje dat aangaf dat het tijd was om op te staan. Vandaag duurt de dag 30 uur ipv 24 uur. En start de dag wat eerder dan normaal. Oftewel een vrij heftig programma. Om 6.00 uur moet ik op Schiphol zijn, want ….. om 8.00 uur vertrekt mijn vliegtuig naar Detroit. Met een gezelschap van 9 personen ga ik op stap naar Amerika. We gaan inspiratie opdoen om te bezien wat we er in Nederland mee kunnen doen.

Vanochtend heb ik een chauffeur in mijn eigen bolide. Harm staat om 4.30 uur klaar voor een ritje Schiphol en als tegenprestatie mag hij de auto de hele week gebruiken. Dit vertegenwoordigt voldoende waarde om er zo vroeg uit te gaan. We nemen de A15/A2 richting Amsterdam en constateren dat er blijkbaar toch nog momenten zijn waarop je nauwelijks auto’s op deze weg ziet. Ongelooflijk, het bestaat nog ….. nauwelijks of geen voorgangers en ook weinig kans dat er iemand achter op je rijdt.

In vertrek hal 2 ontmoeten we elkaar, weinig kans elkaar te missen op de vroege tijdstip. Geen bekeuringen uitstaan, dus de douane is snel genomen. Tijd voor een kopje koffie en croissantje. Rond 7 uur is het tijd om te boarden. Uiteraard eerst nog even wat vragen wie de koffer heeft ingepakt, of iemand er iets in gestopt heeft, etc. Allemaal zelf gedaan, dat kan ik! En daarna aan boord van een Airbus 330 van Delta Airlines. Precies op tijd vertrekt het toestel en vrij snel komt er het ontbijt. Eggs or pancakes? Doet u mij maar Eggs met spinazie. Prima ontbijt en daarna een tukje. Onderweg de eerste dialogen over seniorencity, de ontvolking van Detroit en een update over de mogeljike ontwikkelingen van een seniorencity in Nederland. Zou het dan toch nog wat worden? Belangstelling?... meld je nu (bij mij) aan.

Om 16.00 uur Nederlandse tijd gaat de klok 6 uur terug. Dus na een dag een nieuwe dag, handig toch. De douane nemen we razendsnel en de bagage ligt al klaar op de band. Binnen een kwartiertje zitten we al in Amerika. Onze reisleider Alex Sievers doet er wat langer over. Hij stuntelt wat met de koffer en moet vervolgens alles uitpakken. Niet getreurd, ook dat komt goed. Vervolgens via het kantoor van Avis, de snelweg op en naar het Hotel. Inmiddels zit ik op de 18e verdieping met uitzicht op een deel van Detroit, de grensrivier en Canada. En uiteraard een kingsize bed, dat wordt vannacht vast goed slapen.

Maar eerst op verkenning in Detroit. We worden geleid door een lokale gids die ons van alles over de stad vertelt. We wandelen door downtown Detroit en zien wolkenkrabbers die al 20 jaar leegstaan. Gebouwen zoals het voormalige gebouw van KPMG bij Amstelveen in 2030? We krijgen uitleg hoe de stad zo leeg is gekomen (de teruggelopen werkgelegenheid) en informatie over de nieuwe groei die wordt beoogd. Er blijkt een investeerder die veel ontwikkelingen aanjaagt. Gebouwen worden voor maar 5% van de oorspronkelijke waarde verkocht, …..koopjes zijn er voldoende. We bezoeken het oude middelpunt van de stad, we kijken over de rivier naar Canada en we bezoeken een voormalige sjieke wijk. Er is nauwelijks meer iets van over. Voor 1 dollar kun je een ruïne kopen, met maar één verplichting: opknappen. En die voorbeelden die we zien kosten dan nog best heel veel. Overigens is er al veel gesloopt. Een optie die heel logisch is in een krimpende stad.

Rond het avondeten bezoeken we Detroit-soup. Een initiatief waar je voor $ 5,- per persoon naar binnen gaat. Er wordt hier door vrijwilligers soep gemaakt en er zijn een viertal initiatieven rond burgerparticipatie / goede doelen. Op de avond mag iedereen die er is, een stem uitbrengen en de winnaar mag de opbrengst van de avond. En het evenement is in een oude fabriekshal. Het was een leuk evenement.

Rond 20.30 uur zijn we weer in het hotel. We nemen nog een drankje, schrijven deze weblog en ik ga vervolgens in het kingsize bed. Ik hoop een lange nacht tegemoet, even uitrusten van alle belevenissen.

Opnieuw naar Amerika

Ik ga op studiereis! Dit keer naar Amerika. Van 14 tot en met 20 april 2013 organiseert Beyond Now een studiereis naar Detroit en Florida. De thema’s zijn krimp, ondernemerschap en marketing. Detroit, dat al jarenlang elk jaar vele tienduizenden inwoners ziet vertrekken, probeert het tij te keren door middel van herbestemming en transformatie, maar ook met kleinschaligheid, community building en urban farming. In Florida, waar de crisis in de woningmarkt flink heeft huisgehouden, gaat de reis lang  voorbeelden van optimale marketing van huizen en buurten – ook in tijden van crisis. En dat alles in krap één weekje!
Morgen nog eerst even wat feestjes vieren. Mijn schoonmoeder is morgen jarig en Bob 'verjaart' woensdag. We gaan dus nog even de bloemetjes buiten zetten. Dat schijnt morgen goed te kunnen. Vervolgens inpakken en zondagmorgen om 6.00 uur word ik op Schiphol verwacht. Ik heb een dealtje met Harm die dan ook om 4.30 uur in Elst klaar staat. Onder de voorwaarde dat hij me wegbrengt mag hij de hele week de auto hebben. Goede deal toch?
De komende week ga ik proberen mijn weblog weer dagelijks bij te werken. Om ieder die het wil op de hoogte te houden van mijn belevenissen. Lees gerust mee...

Een lange laatste twee-dagen

Vandaag wordt het een lange dag. Eigenlijk worden het twee aanééngesloten dagen. Eerst een dagje met een tweetal afrondende bijeenkomsten. En daarna een lange reis terug.  Na het ontbijt en de aankondiging van mijn vertrek bij de receptie (dan kunnen ze vast nadenken over een airport transfer) ga ik richting het kantoor van Mary Joy. Ik wil er op tijd zijn want ik wil nog een kleine aanvulling op de presentatie maken. Ik heb gisteren een oude versie van een presentatie van Mary Joy meegekregen en ik wil heel graag het plaatje van een ‘chain’ die uitgewerkt is opnemen. Bij aankomst blijkt dit een illusie. De aangepaste versie was niet opgeslagen waardoor er helemaal geen nieuwe versie is! We gaan dus opnieuw het plaatje maken. En een plaatje namaken wat we gisteren hadden gemaakt gaat veel sneller dan het de eerste keer aan tijd heeft gekost.

Ondertussen vraag ik naar de backup procedures van Mary Joy. Zomaar een onderwerp om toch eens te bespreken. Het blijkt een goede vraag, het antwoord is er niet. Soms komt er een ‘systeembeheerder’ langs die een backup maakt. En wat het begrip ‘soms’ inhoudt laat zich raden! Een suggestie van mij over een systeem als dropbox is aardig maar werkt natuurlijk niet. De enige internetverbinding die er vanaf het kantoor van Mary Joy is werkt met een dongel. Een dongel die de snelheid heeft van het modem dat ik in 1993 gebruikte. Een snelheid waarbij je blij bent dat je in het land van de koffiebonen woont. Want koffie kun je tussendoor wel gebruiken gezien de tijd die het kost om zelfs eenvoudige websites in te laden. En over de risico’s van het backup systeem? We kunnen toch ook terug naar de snelheid van 1993 dus waarom niet naar de bestanden van 2010? Oftewel er liggen hier nog volop kansen.

Nadat de presentatie is aangepast start rond 11.00 uur het overleg met de board van Mary Joy. De directie kiest ervoor om de adviseurs te laten communiceren met de board. En ze wil graag zelf afwezig zijn om ons de volle vrijheid te geven. Op mijn verzoek sluit de directeur in het tweede deel toch aan, het lijkt me erg verstandig dat zij elementen van onze dialoog met de board meemaakt, omdat ook dit input is voor het strategische plan. We hebben een goed gesprek en markeren de lijnen en de verdere vervolgstappen.

In de middag gaan we verder met de uitwerking van de clinic. Ook een onderwerp dat voldoende aandacht krijgt.  Om verschillende redenen is het wenselijk om deze clinic los te organiseren van Mary Joy Development Association. We bespreken mogelijke structuren en zetten belangrijke stappen voorwaarts.  Zou hiermee de clinic in de toekomst zelf een Incoming Generating Activity kunnen worden? Rond 15.00 uur zijn mijn werkzaamheden gereed en vertrek ik naar mijn hotel. Nog wat laatste zaken inpakken en afronden.  Zo vlak voor etenstijd nog een farewell drink met Abebe en Amarra (het lukt me steeds meer om alle namen te onthouden). Het diner gebruik ik met een nederlander die vanaf hier ook weer richting Amsterdam gaat.

Mijn shuttlebus staat rond 19.30 uur klaar (dit keer was ik zelf laat) en de rit naar het vliegveld is kort. In 30 minuten ben ik op het vliegveld en ga ik inchecken, bagage controleren, het uitreisvisum halen, etc. Bij de winkeltjes haal ik nog wat ‘stuf’ en rond 22.30 uur vertrekt het toestel. Een tussenlanding op Khartoum onderbreekt mijn vlucht en mijn ‘nachtrust’. Hoewel, slapen in het vliegtuig is echt niet mijn ding.  En om 5.30 uur staan ze al weer met het ontbijt klaar. Omelet of pannenkoeken? Nou geef mij maar omelet op dit tijdstip. Met vers fruit, yoghurt en uiteraard koffie. Ruim 20 minuten voor de ingeplande landing staan we aan de gate op Schiphol. Niet dat we plotsklaps zijn neergestort maar gewoon omdat we te hard vliegen? Zouden ze hier ook boetes voor kunnen krijgen? Mijn koffer ligt als 3e op de bagage band en dat gaat dus soepel. Bij de douane gaat het iets minder soepel. Mijn koffer moet door de scanner en er wordt een plaatje gemaakt. Ik vraag aan de beambten wat uitleg over het plaatje van mijn koffer en ze vertelt mt dat ze het ook niet snapt. En ik mag wel verder, dus wat de zin hiervan is weet ik niet. Overigens ben ik ondertussen wel in Nederland en zetten zich hiermee een Ethiopische  gewoonte voort die ik soms niet begrijp.

De treinen rijden op tijd, er zijn geen bevroren wissels, blaadjes op de spoorlijn of mensen die een einde aan hun leven maken. Dus om 8.49 uur ben ik in Elst. Betty staat klaar met het gele gevaar. Na twee weken ben ik weer thuis, het is goed thuis te komen! Ik kijk met voldoening terug op de bijdrage die ik aan Mary Joy kon leveren, vast dat ze hiermee verder komen. En ik heb opnieuw een boeiende ervaring. Inspireren en Verbinding is de payoff van mijn bedrijf MaPaLaNa. Iets wat ik in de afgelopen twee weken opnieuw kon vormgeven.

En ik ben terug gekomen met veel (foto) materiaal. En zoals tegenwoordig heel vaak, eigenlijk veel te veel. Een deel van deze foto's is inmiddels online te bekijken. Zie mijn picasa webalbum. En heb je vragen, stel ze gerust!

Overleg en nieuwe avonturen

Ruim voor de wekker afloopt wordt het licht. En daarmee wordt ik langzaam maar zeker wakker. Vast dat er vandaag weer een afwisselend programma is. In de ochtend is er een meeting met het Internal Technical Team van Mary Joy. We gaan de resultaten so-far bespreken en vervolgafspraken voor de afronding van het strategisch plan maken.

Om 9.55 uur word ik opgehaald, omdat om 10.00 uur de vergadering bij Mary Joy begint. Niet dat we in 5 minuten het kantoor halen maar heel erg veel langer duurt het niet. De vergaderruimte blijkt nog bezet, dus we kunnen niet beginnen. De afrikaanse manier van vergaderen ligt qua tijd en plek ook niet heel erg vast. Ergens rond 10.32 uur is onze vergaderruimte vrij en beginnen we. We zitten met een groepje van 8 mensen en ook de sister is bij het overleg aanwezig. Overigens zijn voor deze afrikaners de mobiele telefoons belangrijker dan het overleg dus regelmatig vertrekt er weer iemand uit het overleg. Ik neem het maar voor lief, blijkbaar zijn dit de gewoonten. We hebben wel een goed overleg en tot mijn groot genoegen kan ik vast stellen dat mijn model van ‘chains’ is overgenomen. En dat er hard wordt nagedacht over geïntegreerde programma’s en dat langzaam maar zeker de contouren van het strategisch plan scherp worden vastgelegd. De presentatie die ik heb opgesteld geeft een goede samenvatting en de richting is helder. Uiteraard moet er op diverse onderdelen nog een verdere uitwerking komen en dat gaat de lokale partijen vast goed lukken. Morgen ga ik het resultaat met de board van Mary Joy checken en dan zit mijn opdracht erop!

Na een pizza lunch ga ik de tweede geocache die in Addis ligt opzoeken. Mijn GPS wonder geeft aan dat het circa 5 km ver is en ik besluit een taxi te nemen. Vol verwondering over mijn apparaat gaan we op zoek naar de locatie. Het eerste stuk is eenvoudig, een gewone asfaltweg. Het tweede stuk is anders, feitelijk was een 4WD nodig. Maar helaas is mijn taxietje een autootje die in Nederland al lang afgeschreven is. We ploegen door de keien en hobbelen heel langzaam een heuvel op. De laatste 100 meter halen we niet. Er komt een raar geluid voor uit de auto en het lijkt einde ritje. We besluiten dat de routes van de taxi en van mij tijdelijk scheiden. Ik ga de cache zoeken en de taxichauffeur gaat sleutelen! Na enige zoekwerk vind ik de cache. Zoals bij de beschrijving van de cache was aangegeven is er een schooltje met de naam ‘Fresch & Green Academy’. Het blijkt een schooltje te zijn die voor (half)wezen zorgt. Zowel scholing, voedsel, kleding etc. Het is vrij armoedig maar er wordt vast goed werk gedaan. Ik ontmoet daar een nederlandse vrouw die voor 4 maanden op dit project vrijwilligerswerk doet.  Ze heeft haar bachelor af en gaat als ze teruggaat door met de master. Maar eerst wat zinvol werk in Ethiopie! Goed om te zien dat de jeugd zo een steentje bijdraagt.

Ondertussen zijn er donkere wolken  komen aandrijven en barst het noodweer los. Een hevige stortbui zorgt voor een grote hoeveelheid water op aarde. En daar is iedereen erg blij mee. Alleen het is wel veel. Het gutst de helling af in het gebied waar ik zit en het water stroomt veel  kanten op. De toch al slechte weg verandert in een nog slechter pad. Ondertussen heeft de taxichauffeur iets  ‘geregeld’ waar mee we verder (of terug) kunnen. We hobbelen door grote plassen en het lukt om de weg terug te vinden. De chauffeur weet het zeker, naar dit stukje van Addis wil hij niet nog een keer. Dit was de eerste en laatste keer wat hem betreft. Maar ik heb best genoten van dit avontuur.

Het avondprogramma bestaat uit een etentje met de directie van Mary Joy. We evalueren de resultaten tot op heden en ik doe wat suggesties voor de toekomst. Ook bespreken we wat er nodig is om een goed plan tot realisatie te brengen. Ik ben reuze benieuwd hoe dat gaat lopen. Ooit hoop ik dit resultaat nog eens te bespreken en te zien. Zo rond 21.30 uur ben ik terug in het hotel en ga ik nog even skypen en de weblog bijwerken. Hiermee is iedereen ook weer op de hoogte. Morgen is er een lange dag. Na wat overleg vertrekt ’s avonds mijn toestel.

Zondag, rustdag!

Vandaag is het een rustdag, het is zondag. Het is niet nodig de wekker te zetten omdat de kerkdienst die ik ga bezoeken pas na 11.00 uur start. Dus ik heb alle tijd om rustig op te staan, de malariapillen te nemen en te ontbijten. In het restaurant is het druk: er is een buslading Duitsers gekomen. Waarschijnlijk vertrekken ze ook weer heel snel richting één van de uithoeken van het land, zo gaat dat met bijna iedere toeristengroep.

Om 10.30 uur vertrek ik te voet uit het hotel. Ik heb het voornemen om iedere zwerver die ik tegenkom een gift te geven. Ik heb hiervoor in de afgelopen dagen al wat biljetten verzameld en ga onderweg naar de kerk. En zo hier en door strooi ik dus rond met wat biljetten. Een bijzondere ervaring om zo te geven. Of het ergens aan bijdraagt weet ik niet? Misschien ga ik het de rest van mijn verblijf hier in Ethiopië wel voortzetten.  Volgens mij kunnen ze er geen drugs voor kopen of het moet Khat zijn, maar dat kun je hier overal kopen en is waarschijnlijk niet duur.



Rond 11.00 uur kom ik bij de kerk. Ik ga opnieuw naar de Beza gemeente waar ik vorige week ook geweest ben. Het is een duidelijk Charismatische beweging en het is er opnieuw een drukte van belang. Zo rond 11.15 uur barst het muzikale geweld los. De worship duurt ruim een uur en is best leuk, boeiend en inspirerend. Jezus is alive, praise the Lord, AMEN! Foto’s geven weinig indruk van deze dienst dus opnieuw een filmpje. In de dienst zit ik naast een Angolees die werkt bij de wereldbank.  We wisselen wat gedachten en tijdens de worship is het een ‘echte’ Afrikaner. Er zijn ook bezoekers uit Malaysia, China, etc. Het is een groot internationaal gebeuren. De preek geeft een mooie woordverkondiging over genade en wie we mogen zijn. Door het bloed van Jezus! Na afloop ontmoet ik de country directeur van Cordaid, hij blijkt één van de medeoprichters van de gemeente. We hebben een goed gesprek en hij vertelt wat achtergronden en historie. De huidige locatie is ruim 4 jaar geleden gerealiseerd en omvatte een investering van ongeveer € 2 miljoen. Er zijn nu plannen voor een (Afrikaans) trainingscentrum op het naastgelegen terrein, wat een investering van € 3 miljoen vraagt. Inmiddels is de helft binnen, cash. Niets hypotheek, gewoon dokken!


Na de kerk een eenvoudige lunch en wat chillen. Aan het einde van de middag gaat het opnieuw hard regenen en alle Ethiopiërs zullen wel steeds blijer worden. De gewassen kunnen nu echt gaan groeien, de vruchten van de kleine regenperiode. Dat ik deze bijzondere momenten mag meemaken. En gezien de regen ga ik maar niet buiten de deur eten, ik heb geen zin om nat te worden. Dus zodirect ga ik in het hotel restaurant een hapje eten. Tot morgen.